IzdanjaRecenzije

Nürnberg – Skryvaj, tape (Underground Disco Beočin)

Nürnberg je relativno mlad bend, iako njegovi članovi sviraju zajedno već osam godina. Pod ovim imenom prvi put se pojavljuju u avgustu 2016. godine, tematski orijentisani ka socijalnim i egzistencijalnim motivima postsovjetske Belorusije, da bi nakon godinu i po dana izdali EP pod nazivom „U nikudy“. Kao uticaj na njihovo stvaranje navode ruske bendove kao što su Kino, Akvarijum i Igri, a sa druge strane gvozdene zavese britanski The Cure i nemački Stille Hoffming. U junu iste godine izbacuju singl pod nazivom „Žorstka“ kao najavu za svoj album prvenac „Skryvaj“ koji za balkansko tržište na traci izdaje Underground Disco Beočin. Na samom coveru albuma nalazi se fotografija nečega što bi moglo da bude scena iz nekog starog partizanskog filma, dva ratna druga koji se probijaju kroz snegom zavejanu, neprohodnu ali prelepu, recimo Romaniju. Fotografija je zapravo nastala krajem Drugog svetskog rata u francuskim Pirinejima, a ratni drugari su članovi pokreta otpora pod nazivom „Forces Francaisses de l’Intérieur“. Listen carefully, I shall say this only once.Muzika već na prvu loptu akcenat stavlja na samu poruku teksta, uz minimalističke 80’s ritmove propraćene jos jednostavnijim gitarskim rifovima sa velikom količinom efekata, i po mom skromnom mišljenju skoro surferskim aranžmanima. Hoću da kažem, muzika koju surferi slušaju kad je napolju loše vreme. Prve tri pesme su me slično vozile, dok je četrvrta numera pod nazivom „Starraca“ veliki iskorak ka progresivi, ali naravno u granicama post punk normi sa sovjetskim predznakom. Moj lični favorit je pesma koju su momci iz Nürnberga prvu pustili u etar kao singl, gorepomenuta „Žorstka“. Pesma budi sklop tuge i sreće u nekom 60/40 odnosu, savršenom za ovaj melanholični žanr. Album „Skryvaj“ je jedno tematsko, osmišljeno i lepo snimljeno izdanje sa dubokom socijalističkom porukom, muzika je jednostavna, mračna, taman dovoljno da pomisliš da bi ovako Joy Division zvučao da su bili pod komunizmom pedeset godina. Poseban užitak je zvuk kasete koji ispaljuje direktan hitac sačinjen od melanholije i topline na slušaoca. Iako ne vidim komercijalnu karijeru u bliskoj budućnosti za ova dva drugara iz Minska, mislim da ni ona dva drugara sa Pirineja nisu mogla da zamisle da će sedamdeset godina kasnije njihova fotka završiti na omotu nečijeg albuma. (Ivan)

Recenzija originalno objavljena u “Out of the darkness” #6, 04/2019

Comments

comments

Tags
Close